ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

 

Η Μακρόνησος είναι τόπος βασανισμού και μαρτυρίου δεκάδων χιλιάδων αγωνιστών της Εθνικής

Αντίστασης στη συντριπτική τους πλειοψηφία κομμουνιστριών και κομμουνιστών. Είναι σύμβολο αντίστασης ατομικής και ομαδικής ενάντια στη βία και στην τρομοκρατία. Αντίσταση που έφτανε μέχρι το θάνατο. Ήταν ένα οργανωμένο σύστημα καθημερινής εξόντωσης, ενάντια στη συνείδηση και αξιοπρέπεια όλων, ενάντια στην αντοχή του ανθρώπου.

Η ιστορία της Μακρονήσου γράφεται μέσα σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο που καθορίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο 1946-1949.Είναι περίοδος ταξικού πολέμου, περίοδος της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), με πρωτοπορία, το ΚΚΕ. Το άγονο αυτό νησί των 15 τετραγωνικών χλμ. αναγορεύτηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης με εισήγηση του ΓΕΣ προς το υπουργείο Στρατιωτικών στις 19/2/47, που εγκρίθηκε στις 3/4/47. Η δημιουργία και οργάνωσή της σχεδιάστηκε από τον αστικό πολιτικό κόσμο από κοινού με τους Αγγλοαμερικάνους συμμάχους του.

Η προϊστορία της αρχίζει στο 1946. Τότε δημιουργούνται τα πειθαρχικά τάγματα «επικινδύνων φαντάρων» στο Λιόπεσι, στη Λάρισα, στο Ντουντουλάρ Θεσσαλονίκης και στον Αγιο Νικόλαο Κρήτης, που μεταφέρονται το 1947 σταδιακά στη Μακρόνησο. Ηταν επικίνδυνοι τούτοι οι φαντάροι γιατί είχαν πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση 1940 - 1944 μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, οι περισσότεροι ήταν κομμουνιστές, ενώ έχει αρχίσει ο ένοπλος ταξικός πόλεμος των αστών κατά του λαού ως συνέχεια της ταξικής μάχης του Δεκέμβρη του 1944 στον οποίο το λαϊκό κίνημα και το ΚΚΕ απαντούν με την ανάπτυξη της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ.

Η Μακρόνησος ξεκίνησε να λειτουργεί στις 26 Μάη 1947, με τον εκτοπισμό σε αυτήν των πρώτων 100 μόνιμων αξιωματικών και 600 εφέδρων. Οργανώθηκε αρχικά σε τρία στρατιωτικά «Ειδικά Τάγματα Οπλιτών» (ΕΤΟ), Α' ΕΤΟ, Β' ΕΤΟ και Γ' ΕΤΟ, όπου κρατούνταν κομμουνιστές και άλλοι ΕΠΟΝίτες φαντάροι, ανάλογα το «βαθμό επικινδυνότητας» που προέκυπτε από το φάκελο που είχε το Γραφείο Ασφαλείας (Α2) του νησιού. Στις 14 Ιούνη 1947 μεταφέρθηκε από το Ντουτνουλάρ το Γ' Τάγμα Σκαπανέων, με παράδοση βασανιστηρίων και τρόμου που εντάθηκε στη Μακρόνησο. Εγκαταστάθηκε στο νότιο μέρος του νησιού. Στις 21 Ιούλη 1947 το Α' Τάγμα Σκαπανέων, που από την Κρήτη είχε μεταφερθεί στη Γυάρο αρχικά και μετά στη Μακρόνησο και στρατοπέδευσε μεταξύ του Β' και Γ' Τάγματος. Στις 7 Αυγούστου 1947 οι ΣΦΑ, Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών, από τη Βουλιαγμένη μεταφέρθηκαν στο νότιο άκρο της Μακρονήσου, γιατί οι κρατούμενοι υπόδικοι και κατάδικοι κομμουνιστές στρατιώτες, με δραστήρια συμμετοχή στο ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, έπαιρναν στα χέρια τους τις τύχες όλων των κρατουμένων των ΣΦΑ και έπρεπε να τους «συνετίσουν». Την 1η Σεπτέμβρη οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ από τη Σαντορίνη μεταφέρονται στη Μακρόνησο και δημιουργούν το στρατόπεδο «Γ' κέντρο παρουσίας αξιωματικών» μεταξύ του Γ' Τάγματος και του Α' Τάγματος. Παράλληλα, στο νησί λειτούργησαν αρχικά το Μάρτη 1948 οι Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών (ΣΦΑ), στις οποίες κρατούνταν «επικίνδυνοι πολίτες» ( πολιτικοί υπόδικοι που προορίζονταν για να δικαστούν στα Εκτακτα Στρατοδικεία) και οι οποίες μετονομάστηκαν, το 1949, σε Ειδικό Σώμα Αναμόρφωσης Ιδιωτών (ΕΣΑΙ), που αργότερα ονομάστηκε Δ' ΕΤΟ, το «Τριανέμι», όπως το ονόμασαν οι εξόριστοι. Στα τέλη του 1948 διαμορφώνεται το στρατόπεδο πειθαρχημένης διαβίωσης που θα δεχτεί χιλιάδες πολιτικούς εξόριστους, από Ικαρία, Λήμνο, Αη Στράτη,μέσα στο Α εξάμηνο του 1949, με βάση το ΟΓ ψήφισμα που προέβλεπε τη μεταφορά όλων των κρατουμένων απ'όλες τις φυλακές της χώρας. Θα εγκατασταθεί στο βόρειο μέρος του νησιού στην περιοχή του Αι Γιώργη. Η δύναμή του θα ξεπεράσει τις 12 χιλιάδες. Από τους πρώτους, μεταφέρθηκαν εκεί οι ανήλικοι κρατούμενοι από τη Γυάρο. Στην κόλαση που κατασκεύασε το αστικό κράτος, τα εκτελεστικά όργανα του, οι βασανιστές του στρατοπέδου, συναγωνίζονταν στο ποιος θα εφεύρει και θα εφαρμόσει τα πιο ανείπωτα βασανιστήρια για να σκοτώσουν τη συνείδηση των κομμουνιστών. Στόχος το ηθικό τσάκισμα των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, μέσα από την υπογραφή δηλώσεων αποκήρυξης του ΚΚΕ και της ιδεολογίας του, επιδιώκοντας και το τσάκισμα του ηθικού του λαού, την εξουδετέρωση του λαϊκού κινήματος, με πρώτο στόχο την αποστέρηση του ΔΣΕ από πολύτιμες εφεδρείες ή και να στρέψουν φαντάρους κρατούμενους, ενάντια στον ΔΣΕ. Τα βασανιστήρια, όπως π.χ. το ξύλο με σύρματα, καδρόνια και ξύλα μπαμπού, η φάλαγγα, η ψυχρολουσία, η έκθεση στον ήλιο και το κρύο και το κάψιμο με πυρωμένα σίδερα και τσιγάρα, που συνδυάζονταν με ώρες καψονιών όπως η ορθοστασία και η ακινησία, προκειμένου να αποσπαστούν δηλώσεις, ξεπέρασαν σε φαντασία και αυτά των γερμανών ναζιστών. Παράλληλα, εφαρμόζονταν ψυχολογικές μέθοδοι βασανισμού, όπως η άσκοπη εργασία, το κουβάλημα της πέτρας, ο δημόσιος εξευτελισμός. Τα βασανιστήρια αυτά δεν περιορίζονταν μόνο στους άνδρες εξόριστους, αλλά με την ίδια ανείπωτη βαρβαρότητα τα υπέστησαν και γυναίκες κρατούμενες.

Πολλά επίσης από τα ανήλικα παιδιά του στρατοπέδου υπέστησαν βασανιστήρια και βιασμούς. Στις 18 Αυγούστου 1949, πραγματοποιήθηκε ομαδική απόπειρα αυτοκτονίας ανηλίκων στη ΣΦΑ. Τα αποτυπώματα των βασανιστηρίων στους πολιτικούς κρατούμενους της Μακρονήσου ήταν φρικτά. Πολλοί πέθαναν, άλλοι έμειναν ανάπηροι, κουτσοί, τυφλοί, κάποιοι τρελάθηκαν.

Οι Αλύγιστες

Το 1950 θα μεταφερθούν στη Μακρόνησο οι γυναίκες εξοριστες από το Τρικέρι στο Α'ΕΤΟ, στο «Ειδικό Σχολείο Αναμόρφωσης Γυναικών». Δε μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου τους βασανισμούς που υπέστησαν οι γυναίκες και οι μανάδες. Εγραψαν: Οι βασανιστές μας έλεγαν: «Να ξέρετε πως εδώ είναι Μακρόνησος και όποιος δεν υπογράφει πεθαίνει...»

Μια μαρτυρία που συγκλονίζει: Στις 30 Γενάρη 1950,«μας ξύπνησε ποδοβολητό και βραχνά ουρλιαχτά. «ετοιμαστείτε Βουλγάρες και περιμένετε τη σειρά σας, θα σας ρουφήξουμε το αίμα σήμερα...» Ο Παπαγιαννόπουλος πλησίασε στο μικρόφωνο και είπε: «Κοιτάξτε γύρω τη θάλασσα, τον ήλιο, το φως για τελευταία φορά. Γιατί σήμερα αν δεν υπογράψετε, θα κλείσουν τα μάτια σας για πάντα...» Οι αλφαμίτες χύμηξαν πάνω στα μωρά. Τα κοριτσάκια και τα αγοράκια των δυο και τριών ετών, έντρομα έβαλαν φωνή ζητώντας βοήθεια και έκρυψαν τα μελανιασμένα μουτράκια τους με τα χέρια τους να μην τα δουν. Οι μάνες λαχτάρισαν και τα αγκάλιασαν σφιχτά.

«Πάρτε τα απ' τις Βουλγάρες! Στήστε τα πολυβόλα εδώ γύρω! Χωρίς οίκτο, χωρίς εξαιρέσεις» Χύμηξαν πάνω τους και τους τα πήραν.«...Δεν φοβόμασταν τον ίδιο το θάνατο... Σφιγγόμαστε κοντά κοντά. Κρατιόμαστε απ' τα χέρια...Ολη η δύναμη, όλη η σκέψη συγκεντρώνεται σ΄ έναν πόθο Ν΄αντέξουμε! Να μην προδώσουμε!» Και όταν ο ψυχολογικός βασανισμός έφτανε στο αποκορύφωμα του, ακολουθούσαν άγρια βασανιστήρια από τα οποία πολλές γυναίκες βγήκαν σακατεμένες και άλλες έχασαν τα λογικά τους.

Η μεγάλη σφαγή

Κολοφώνα της βίας στη Μακρόνησο αποτέλεσε η ομαδική σφαγή στο Α' ΕΤΟ στις 29 Φλεβάρη και 1 Μάρτη 1948. Την Κυριακή 29 του Φλεβάρη το πρωί, το Α'ΕΤΟ, το λεγόμενο και «Κόκκινο Τάγμα», διατάχθηκε να συγκεντρωθεί στο θεατράκι. Οι αλφαμήτες, φέρνοντας φαντάρους ελεύθερους υπηρεσίας λόγω ασθενείας τους κακοποιούν. Οι φαντάροι του τάγματος διαμαρτύρονται. Αμέσως, ο λόχος ασφαλείας άρχισε να πυροβολεί στο ψαχνό. Οι νεκροί και οι τραυματίες έπεφταν σωρό. Την επομένη, 1η Μάρτη, στις ακτές του Α' Τάγματος εμφανίστηκε ένα περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού. Στο κατάστρωμά του είχαν παραταχθεί ένοπλοι και δίπλα στα κανόνια του οι πυροβολητές ήταν έτοιμοι.

Ταυτόχρονα 250 ένοπλοι από το Γ' ΕΤΟ, κύκλωσαν τους φαντάρους του Α' ΕΤΟ και άρχισε νέα επίθεση με τέσσερα πολυβόλα χωρίς το παραμικρό περιθώριο διαφυγής τους. Οι νεκροί έπεφταν σωρό δίπλα στους ζωντανούς, που είχαν ξαπλώσει κάτω. Το Α' ΕΤΟ ξεκίνησε μια μάχη χωρίς ελπίδα, υπο- χωρώντας προς τη θάλασσα, αρκετοί έπεσαν στο νερό για να σωθούν. Τότε το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού άρχισε να τους πυροβολεί. Κι'άλλοι αμέτρητοι νεκροί. Τους νεκρούς του Α' ΕΤΟ τους έριξαν στη θάλασσα με άκρα μυστικότητα, στη βραχονησίδα Σαν Τζιόρτζιο, μέσα σε συρμάτινα δίχτυα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μίμη Βρονταμίτης, καπετάνιου του καϊκιού που τους μετέφερε ήταν 350 φαντάροι νεκροί. «Ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου», είπε. Ως σήμερα δεν έχει εξακριβωθεί και προσωποποιηθεί ο ακριβής αριθμός τους. Το υπουργείο Αμυνας και το ΓΕΣ δεν ανοίγουν τα αρχεία τους νομί- ζοντας ότι έτσι θα αποστιγματιστούν από το έγκλημά τους. Ο καπετάνιος, Μήτσος Τατάκης, δολοφονήθηκε στη Μακρόνησο νικώ- ντας τους δολοφόνους του, που τον υπέβαλαν στο μαρτύριο, ορθοστασί- ας μέχρι θανάτου! Στόχος να τον εξοντώσουν, είτε ψυχικά είτε σωματικά. Διεστραμμένα απάνθρωπο βασανιστήριο. Οι βασανιστές του σίγουροι ότι «θα σπάσει»: -- «Βάζεις στοίχημα, Τατάκη, πως θα υπογράψεις δήλωση; τον ρώτησε ο Κοθράς μετά α- πό μια βδομάδα μαρτυρίου. -- Οχι, Κοθρά, του απαντάει. Δεν βάζω στοίχημα. Γιατί είσαι φτωχός και σε λυπάμαι, θα χάσεις το στοίχημα». Εμεινε όρθιος 33 ολόκληρες μέρες και νύχτες. Δεν έσπασε. Δεν υπέγραψε. Οταν οι δήμιοι τον ρώτησαν «γιατί το έκανες αυτό, Τατάκη;» εκείνος απάντησε: «Το έκαμα για να αποδείξω πως όλα τα πλάνα της ανθρώπινης αντοχής, οι αγωνιστές τα ξε- περνάνε, όταν πιστεύουν και θέλουν. Δεν υπάρχουν άπαρτα φρούρια για τους κομμουνιστές!». Αφού δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν ηθικά, ψυχικά και ιδεολογικά, έ- πρεπε να τον εξοντώσουν βιολογικά. Ο «καπετάνιος» οδηγήθηκε στον κλωβό της απομόνωσης με άλλους 20 συ- ντρόφους του. Εκεί, στις 9 Γενάρη 1949, οι αλφαμίτες οπλισμένοι με μπα- μπού, λοστούς και σίδερα με δολοφονική επίθεση βασάνισαν άγρια τον Τατάκη επί ώρες, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο να τον αποτελειώσουν τα τραύματά του. Ο Τατάκης άφησε την τελευταία του πνοή τη νύχτα της 9 με 10 Γενάρη 1949 νικώντας τους δολοφόνους του.

***

Το 1954, έχοντας ήδη αποκαλυφθεί το εγκληματικό όργιο του αστικού κρά- τους και των ανθρωπόμορφων τεράτων του στη Μακρόνησο, το κολαστήριο αυτό ουσιαστικά καταργείται. Θα διατηρηθεί σαν ποινική στρατιωτική φυλα- κή μέχρι το 1958 με ελάχιστους στρατιώτες πάνω του. Από το κολαστήριο της Μακρονήσου πέρασαν πάνω από 100.000 κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές.Στη μεγάλη τους πλειοψηφία Αλύγιστοι, νικώντας θεούς και δαίμονες του θανάτου, νικώντας τον ίδιο το θάνατο. Νίκησαν στο πεδίο των ιδεών οι αγωνιστές, οι Μακρονησιώτες, κομμουνι- στές και κομμουνίστριες, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι οι πρωτο- ποριακές ριζοσπαστικές επαναστατικές ιδέες έχουν απέραντη αντοχή ακό- μη και σε στιγμές ήττας και υποχώρησης. Ναι, οι Μακρονησιώτες, όπως και οι άλλοι αγωνιστές στις φυλακές, στις εξορίες, στις μάχες του ΔΣΕ, νίκησαν αν και ηττημένοι. 

«...μιάς και μάθαμε σύντροφοι να πεθαίνουμε μάθαμε και να ζούμε σύντροφοι...»

Απο τα Μκρονησιώτικα, Γιάννης Ρίτσος

2o Γυμνάσιο Ταύρου «Αθηνά Χατζηεσμέρ»: Για την Ιστορία του ονόματος


 

2o Γυμνάσιο Ταύρου «Αθηνά Χατζηεσμέρ»

(ΦΕΚ 1264/τ.Β/11-4-2012)

 

Για την Ιστορία του ονόματος

 

Σαν σήμερα, 11 Απριλίου του 2012, πριν από έξι χρόνια, ημέρα Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, ανακοινώνεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η απόφαση της Πολιτείας να τιμήσει την ηρωίδα Επονίτισσα Αθηνά Χατζηεσμέρ (1924-1944) που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στην Καισαριανή (5-9-1944). Με το ΦΕΚ (1264/τ.Β/11-4-2012) το 2ο Γυμνάσιο Ταύρου δεν είναι τυχαίος αριθμός αλλά έχει όνομα και ιστορία. Έχει σφραγίδα. Ονομάζεται «Αθηνά Χατζηεσμέρ». Το σχολείο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κορυζή και Θράκης στον Ταύρο, τοπο-γραφικό με βαρύ-τονο φορτίο. Στη γωνία των δρόμων Θράκης και Κορυζή σημαδεύτηκε η Ιστορία του Ταύρου. Εδώ, την περίοδο της κατοχής στρατωνιζόταν η γερμανική φρουρά των Δημοτικών Σφαγείων που εμπλέκεται με την ανθρωποσφαγή των έξι πατριωτών στην ταβέρνα του Θανάση Χαλκιά (2 Μάη 1944). Εδώ, μετά την απελευθέρωση (12-10-1944) και μέχρι την οπισθοχώρηση του ΕΛΑΣ μετά τη μάχη του Μακρυγιάννη (6-14/12/1944) ήταν το κέντρο των Πολιτικών Γραφείων του ΕΛΑΣ Νέων Σφαγείων (Ταύρου), το Γραφείο της ΕΠΟΝ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής. (Δημήτρη Σούτου, Η Συμβολή των Ταυριωτών στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1940-45, Ταύρος 1993, σσ. 176-181 και 313-317). Εδώ, στις 11 Απριλίου του 2012 επέστρεψε νικήτρια η Ταυριώτισσα Επονίτισσα Αθηνά στο Γραφείο της ΕΠΟΝ και του Σχολείου της. Η Δικαίωση της Ιστορίας. Δικαιώθηκε; Η Ιστορία μιλάει. Το 2ο Γυμνάσιο Ταύρου ανταποκρίθηκε θετικά στην πρόταση του Υπουργείου Παιδείας για την ονοματοδοσία των σχολείων με αναφορά στην τοπική ιστορία (2008). Η δεκαετία 2008-2018 παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την «περιπέτεια» του ονόματος του σχολείου. Στον Ταύρο όπως μετονομάστηκαν τα Νέα Σφαγεία (ΦΕΚ 22,τ.Α,19-1-1943) γειτονιά λαϊκή και προσφυγική, ξεπρόβαλε η άτρομη Αθηνά με το δόρυ, σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης και πάλης ενάντια στη Γερμανική Κατοχή.

Γέννημα θρέμμα της «συνοικίας των ονείρων» με τις παράγκες στα λασπόνερα (Γερμανικά), παιδί ξεριζωμένων προσφύγων Μικρασιατών, έδειξε γρήγορα την αγωνιστική της διάθεση, πάλεψε και θυσιάστηκε για τη Λευτεριά της Πατρίδας. Στάθηκε όρθια μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής και τίμησε την Ιστορία του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ. Και ενώ οι Πατριώτες έφευγαν όρθιοι για τον άλλο και για έναν Άλλο Κόσμο, οι δοσίλογοι, σκυφτοί συνεργάτες των Γερμανών έκαναν τη βρωμοδουλειά των Ναζί και των ντόπιων λακέδων τους. Μετά την απελευθέρωση, οι καταδότες γερμανοτσολιάδες συνταξιοδοτήθηκαν και επιβραβεύτηκαν με ανάλογες θέσεις για την στήριξη της αστικής τάξης με τη βοήθεια των Άγγλων. Οι αγωνιστές δημοκράτες και κομμουνιστές εκτοπίστηκαν στα ξερονήσια (Μακρόνησος, Αη-Στράτης, Γιούρα, Ικαρία) και οι εκτελεσμένοι στην Καισαριανή αγνοήθηκαν σα να μην έζησαν. Στην «Οδό των Ηρώων» τα δάκρυα των κατοίκων της Καισαριανής πότιζαν τη γη και γίνονταν ένα με το αίμα των εκτελεσμένων που έσταζε από τα γερμανικά καμιόνια στο δρόμο προς το Γ΄ Κοιμητήριο. Και μετά σιωπή. Στην αφάνεια έμεινε και η Αθηνούλα. Μέχρι την αναγνώρισή της από την Πολιτεία είχαν περάσει 68 άδηλα χρόνια. Για το λόγο αυτό το ΦΕΚ της Μεγάλης Τετάρτης του 2012 θεωρήθηκε προτύπωση και σημείο Ανάστασης για την Αθηνά Χατζηεσμέρ. Σήμαινε το τέλος των Παθών της. Ωστόσο, η συνέχεια της Ιστορίας έδειξε ότι τίποτα δεν είναι εύκολο για τους αγωνιστές. Μετά την αναγνώριση και τη δημοσίευση του ΦΕΚ πέρασε ένας χρόνος για να μάθουμε την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Το όνομα ίσως κάπου παράπεσε... Τα συχαρίκια τα μάθαμε τυχαία από τον «Διόφαντο» και με καθυστέρηση ...γιατί η Αθηνά αν και Θεά δεν είχε την τύχη του Οδυσσέα Ελύτη συγκατοίκου της στο ίδιο ΦΕΚ. (Α. Σ., Αθηνά Χατζηεσμέρ και Οδυσσέας Ελύτης: Δυο ξένοι στο ίδιο ΦΕΚ, alfavita, 27-10-2014). Την τιμήσαμε για πρώτη φορά ανήμερα της σχολικής γιορτής για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 2013. Και μετά σιωπή. Πέρασαν 6 χρόνια από την ονοματοδοσία και το σχολείο της δεν πήγε «περίπατο» για να την συναντήσει στα κυπαρίσσια της Λευτεριάς. Ακόμα μας περιμένει.

 

Δεν ήρθε ο Καιρός οι μαθητές να γνωρίσουν την Ιστορία του Τόπου τους; (A. Σ., Η Ιστορία στο κάδρο, alfavita, 28-10-2017). Δεν την ξεχάσαμε όλοι. Το Παράρτημα της Εθνικής Αντίστασης Ταύρου μετά από συνεχή αιτήματα προς τον Δήμο (2-12-2015, 19-3-2018) και το Σχολείο (15-2-2016, 25-9-2017) πρότεινε να τοποθετηθεί στον εσωτερικό προαύλιο χώρο του 2ου Γυμνασίου μαρμάρινη τιμητική πλακέτα με σύντομο βιογραφικό της Ταυριώτισσας Επονίτισσας και την αναγραφή του αντίστοιχου ΦΕΚ με το οποίο η Πολιτεία αναγνωρίζει τη θυσία της Αθηνάς Χατζηεσμέρ. Αρωγός της πρωτοβουλίας του Παραρτήματος στάθηκε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων από την πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του (19-2-2017) για την άμεση τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας μέσα στο σχολείο. Άλλοι, εντός και εκτός των τειχών που «ρυθμίζουν» τις τύχες των σχολείων ήταν πιο διστακτικοί ή αδιάφοροι για την υπόθεση. Ακούστηκε και η άποψη ότι ο Σύλλογος Διδασκόντων δεν έχει αρμοδιότητα για την τιμητική πλακέτα του ονόματος του σχολείου! Είχαμε μπει για τα καλά στην εποχή της ανάθεσης και της κρίσης. Στον καιρό της οικονομικής και «ανθρωπιστικής» κρίσης η κοινωνία προσπάθησε να αντιδράσει. Ξέσπασε και αγανάκτησε στις πλατείες. Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω. Στο τέλος φοβήθηκε και οπισθοδρόμησε. Δυσκολεύτηκε να σηκώσει το βάρος της Αντίστασης και οι επιλογές μετατοπίζονταν στην απόρριψη μέρους του φορτίου με την ελπίδα της διάσωσης. Οι ώμοι έγερναν από τα προβλήματα ή σηκώνονταν για να δηλώσουν αδιαφορία. Η λογική «περασμένα-ξεχασμένα», ο κόσμος «προχωράει μπροστά», «η ανάπτυξη έρχεται» και άλλα τέτοια χωρίς αιδώ για την ιστορική μνήμη, προσμετρώνται στις συνήθεις «εκπτώσεις» του πεπτωκότος ανθρώπου. «Δάσκαλος σκυφτός, αμόρφωτος λαός», ήταν το σύνθημα της εκπαιδευτικής κοινότητας τη περίοδο αυτή. Το σχολείο, καθρέφτης της κοινωνίας βρέθηκε και αυτό σε κρίση. Σε κρίση βρέθηκε και η προτεινόμενη τιμητική πλακέτα για την Επονίτισσα Αθηνούλα. Δεν τοποθετήθηκε. Ο Δήμος περίμενε την απόφαση του σχολείου. Το σχολείο προσπάθησε να συντομεύσει το προτεινόμενο κείμενο του Παραρτήματος της Εθνικής Αντίστασης. Η αφαίρεση της «Επονίτισσας», του ΦΕΚ του Υπουργείου Παιδείας και άλλων βιογραφικών στοιχείων της Αθηνάς Χατζηεσμέρ από την τιμητική πλακέτα θα την έκαναν οικονομικότερη ή φτηνότερη; Φτηνότερη ναι, οικονομικότερη όχι. Αλλά ποιον φοβίζει σήμερα η ΕΠΟΝ; Ποιος και γιατί αρνείται τη σημασία του ΦΕΚ στην τιμητική πλακέτα; Το σχολείο οφείλει να διατηρεί ανόθευτη την ιστορική μνήμη. Το ΦΕΚ (1264/τ.Β/11-4-2012) ως απόφαση αναγνώρισης της θυσίας της Αθηνάς για τη Λευτεριά της Πατρίδας αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής της Πολιτείας στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Με την ελπίδα ότι το σχολείο και η τοπική κοινωνία διδάσκει και σέβεται την ιστορική αλήθεια και τις αποφάσεις της Πολιτείας, αναμένουμε από την Σχολική Επιτροπή του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου την τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας με το πλήρες κείμενο του Παραρτήματος, ανόθευτο και χωρίς την περικοπή του ΦΕΚ, που «ανασταίνει» την Ταυριώτισσα Επονίτισσα Αθηνά Χατζηεσμέρ σήμερα και για πάντα. Διανύοντας την Διακαινήσιμο Εβδομάδα θυμόμαστε τα τελευταία και αναστάσιμα λόγια της Αθηνάς λίγο πριν την εκτέλεση: «Καλή Λευτεριά, Ζήτω η Πατρίδα, Θάρρος συντρόφισσες».

 

Αθηνά, Επικράνθη ο Άδης, Χριστός Ανέστη. Λαός Ανέστη!

 

Ανδριανή Στράνη ( Αναδημοσιεύεται  από τη συγγραφέα) 

Σελίδα 1 από 5

desmotis-makronhsiotis Το άγαλμα του "Δεσμώτη Μακρονησιώτη".
Έργο του γλύπτη και αρχιτέκτονα Γρηγόρη Ριζόπουλου

Στοιχεία επικοινωνίας

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ (Π.Ε.Κ.Α.Μ)

Διεύθυνση: Αγίων Ασωμάτων 31, 10553, Κεραμεικός
Τηλ: 210-3247820
E-mail: info@pekam.org.gr

Κύλιση στην Αρχή